เมื่อวานนี้ วันนี้ วันพรุ่งนี้ ไม่ว่าวันไหนๆก็อยู่ในช่วงเวลาเป็นตัวกำหนด กิจกรรมที่เราทำก็ทำตามเวลาและวันๆที่มันผ่านๆไป ชีวิตเรานะ เช้ามาตื่น 5.30 ออกไปเรียนเคมีอาจารย์อุ๊ เรียนเส็ดก้ 10.00 แล้วเราก็รอเวลา .... เดินไป...เดินไป แล้วพอบ่ายโมงก็ไปเรียนฟิสิกย์แอพพรายด์ถึง15.30 ถ้าเราเทียบกะบางคนแล้วมันคงดูธรรมดามาก กะเราคนที่ชอบมีชีวิตอิสระเรากลับเบื่อมัน แต่เรารู้ว่าสิงเหล่านี้ถ้าเราผ่นมันไปได้มันจะมีอะไรดีๆอีกเยอะ

             เราฟังเรื่องสมัยก่อนของพ่อ ของแม่ ทำให้เรารู้สึกเลยว่า ชีวิตเรามันเทียบพวกเขาไม่ได้เลย พ่อเราจนมากข้าวมือนึงบางวันก็ไม่มีต้องออกทำงานหาเงินตั้งแต่อายุ 14 แล้วก็ไปเรียนต่ออยู่บ้านป้าแล้วก็ทำงานหาเงินเรียน แม่เราก็มะค่อยมีเงินต้องพยามเรียนเพื่อจะได้ไม่ต้องออกจาโรงเรียนมาทำงานเย็บผ้าโหล แต่เราชีวิตอันแสนสุข สบายกว่าพ่อแม่เรา เรากลับรู้สึกเหนือย เวาลาเราท้อใจเราก็มันจะนึกถึงทพ่อเล่า เราก็อยากจะมีความสามารถที่ดีพอและเป็นคนที่หาเงินเลี้ยงครอบครัวตัวเองได้ พ่อเราบอกว่าอย่างนึงที่คนเราต้องมีคือ จุดมุ่งหมายและความหวัง พ่อเราหวังว่าถ้าหาเงินไม่ได้ 1แสนจะไม่แต่งานกะแม่เรา พ่อเราเรียนจบพยายามทำงานจนหาเงินมาได้ แต่งานเส็ดเงินก็เหลือ 2000 บาท พ่อกะแม่เราจะมีใช้เอาเพราะมันต้นเดือน ต้องแบบกันใช้ให้ครบเดือน พ่อบอกว่าถ้ามีเงินไม่ถึง แสนจะมีมีลูก(เรา) พ่อเราก็หามาได้ และก็หวังและได้เรื่อยมา พ่อเราเคยหมดตัวเพราะหุ้น เพราะกู้ธนาคารมาเล่นแล้วมะมีเงินคืนหมดตัว แทบมะมีทางออก แต่พอเราก็ยังสามารถทำงานแล้วก็มีน้าๆเราพวกญาติๆทางแม่เราชวยกัน ตอนนี้เราคงต้องพยายามทำให้พ่อแม่เรามีความสุขในอนาคตและครอบครัวที่เราสร้าง

แต่เราจะทำได้ไหมน้า .... มินหนอมิน